Określenie rezonansowej częstotliwości oscylatora nie jest problemem – za pomocą licznika, pomocnego odbiornika lub woltomierza. Woltomierz nie osiąga takiej dokładności jak innymi metodami, ale daje nam znaczną przewagę przy ustawianiu oscylatorów i nadajników. To wszystko przy maksymalnej prostocie połączenia.
Woltomierz składa się z dostrojonego obwodu i wzmacniacza z wskaźnikiem. Jeśli przybliżymy cewkę woltomierza do cewki oscylatora, część energii zostanie naindukowana do dostrojonego obwodu Lx-Cx. Maksymalne napięcie zostanie naindukowane, gdy rezonansowa częstotliwość tego obwodu będzie zgodna z rezonansową częstotliwością oscylatora.
Naindukowane napięcie jest prostowane diodą D i filtrowane kondensatorem C1. Potencjometrem P1 określamy czułość woltomierza. Tranzystor T jest podłączony w mostku z rezystorami R2, R3 i R4. Potencjometrem P2 wyrównujemy mostek. W przekątnej mostka podłączony jest czuły przyrząd pomiarowy – polecam analogowy mikroamperomierz około 200uA. Można również użyć cyfrowego przyrządu pomiarowego, ale znalezienie maksimum jest trochę trudniejsze. Napięcie zasilania wynosi 5V (nie jest to jednak obowiązkowe).
Zakres częstotliwości zależy od parametrów dostrojonego obwodu Lx-Cx. Dla zakresu KV zalecam użycie kondensatora dostrojonego o maksymalnej pojemności około 100 – 200pF i kilku wymiennych cewek. Dla vkv oczywiście maksymalna pojemność jest mniejsza, około 30pF.
Gotowy woltomierz należy jeszcze skalibrować. W tym celu przyda nam się dokładny generator VF, z korzyścią można również wykorzystać odblokowany transceiver. Cewki należy nawinąć precyzyjnie na wysokiej jakości rdzeniach bez rdzenia, a po nawinięciu odpowiednio je zamocować.
Lista części:
| R1 | M5 |
| R2 | 2,2k |
| R3 | 1,2k |
| R4 | 4,7k |
| P1 | 470k/N |
| P2 | 10k/N |
| C1 | 2,2nF |
| Cx | zobacz tekst |
| Lx | zobacz tekst |
| D | Dioda germanowa RF/Schottky'ego |
| T | NPN KC..., BC... |
| M | 200uA |