Po porozumieniu z liderem technicznym Jardem, OK1DUO, przejąłem pasmo 10m. Wybrałem go, ponieważ pracuję wyłącznie na 10m w domu i jest też możliwość spania w nocy.
Ponieważ chłopaki z klubu również chcieli rywalizować, każdy uczestnik musiał sam zapewnić sobie cały niezbędny sprzęt.
Długo nie mogłem nic od nikogo dostać. Już zacząłem myśleć o zbudowaniu 6-el. OWU, ale dopiero na miesiąc przed wyjazdem pomyślałem, żeby zapytać Milana, OK1IMU. Zgodziłem się z nim pożyczyć 5-el. Yagi. Teraz muszę tylko znaleźć kogoś, kto pożyczy mi rotator i maszt.
Zacząłem dzwonić do wszystkich możliwych sprzedawców, ale u nikogo nie byłem w 100% pewien. Obiecano mi wypożyczenie rotatora z Mediolanu, OK1DJG z firmy ALLAMAT, który miał z nami jechać, ale nie było go jeszcze na stanie. Chciałem się ubezpieczyć, ale niestety nie mogłem znaleźć nikogo innego.
Na dwa tygodnie przed wyjazdem dowiedziałem się, że mogę pożyczyć maszt od naszego klubu. To naprawdę ułatwiło mi sytuację. Ze względu na nawał pracy nie miałem czasu sprawdzić sprzętu, dlatego sprawdzanie anteny i komputera zacząłem dopiero na tydzień przed wyjazdem. Niestety odkryłem, że komputer nie jest w ogóle stabilny i wyłącza się sam z niewyjaśnionych powodów.
Dowiedziałam się też o ograniczeniach gabarytowych podczas transportu, więc zaczęłam szukać NOTATNIKA. Muszę podziękować Liborowi, OK1ALX, za chęć pożyczenia mi swojego NOTEBOOKA 486. Teraz pozostało tylko zdobyć rotator.
Na trzy dni przed wyjazdem dowiedziałem się, że rotatora na pewno nie będzie w Rzeczypospolitej, więc zmuszony byłem przeliczyć wszystkie oszczędności i na trzy dni przed wyjazdem musiałem sam kupić rotator. Na tym moje przygotowania do wyjazdu zostały praktycznie zakończone. Przy okazji udało mi się opłacić ubezpieczenie, wymienić pieniądze i nie mogłem się doczekać, kiedy w końcu wyruszymy w trasę.
W sobotę rano, 22 marca, już prawie załadowany, przyjechał po mnie Petr, OK1PAT, i razem załadowaliśmy moje rzeczy. Prawie pełnym samochodem pojechaliśmy po Dana, OK1HRA, a następnie udaliśmy się do Holic, skąd mieliśmy zacząć.
Po drodze zatrzymaliśmy się u Vaška, OK1VD, na jego analizator antenowy, o którym zapomniałeś w domu. Wszystko przenieśliśmy w Holicach i po obfitym obiedzie w lokalnej restauracji wyruszyliśmy w podróż.
Zdecydowaliśmy się jechać dwoma samochodami z przyczepą. W podróż wyruszyliśmy w następującym składzie:
Sveta, OK1VEY, Rosťa, OK1DXF, Vašek, OK1VD, Dan, OK1HRA, ja – Ruda, OK1TNM, Jarda, OK1DUO, Lenka, OK1TUO i Petr, OK1PAT,
kierunek Chorwacja.
Przekroczenie granicy, pomimo wybuchu wojny w Iraku, odbyło się bez problemów, dlatego w niedzielę rano dotarliśmy do Zadar na prom. Tam już na nas czekali Sreczko, 9A3EO, A Marijana, 9A6PAC, i razem z nami zaokrętowaliśmy się i popłynęliśmy w kierunku Dugi Otoku.
Po zejściu na ląd udaliśmy się na nocleg w miasteczku Zaglav, gdzie mieliśmy już wcześniej zapewniony nocleg. Nie było to jednak idealne miejsce do nadawania, więc wraz z naszymi chorwackimi przyjaciółmi zaczęliśmy szukać lepszej lokalizacji.
Zabrali nas do jednej z latarni morskich na wyspie. Tutaj jednak dowiedzieliśmy się, że noclegi są za drogie. Choć lokalizacja do nadawania była optymalna, nie poddaliśmy się. Zapytaliśmy naszych przyjaciół, czy mogliby zaprosić na spotkanie kogoś z marynarki wojennej, właściciela latarni morskiej.
Po rozczarowaniu wyruszyliśmy ponownie w poszukiwaniu innego miejsca.
Wędrując po wyspie, udało nam się spotkać rodaka z Ostrawa, który przybył na wyspę dwadzieścia lat temu i osiedlił się tutaj. Ich dom stał na wzgórzu i zapewniał dobry widok na okolicę. Było dużo miejsca na ustawienie anten.
Wprowadziliśmy się następnego dnia i od razu rozpoczęliśmy przygotowania do transmisji. Zaczęliśmy od posprzątania pomieszczenia dla operatorów, a zakończyliśmy na budowie anten.
Chętnie pomagał nam przy każdej budowie anteny Wasek, OK1VD. Ponieważ pierwszego dnia nie udało nam się odpowiednio dostroić anteny, drugiego dnia kontynuowaliśmy z jeszcze większą determinacją.
Po wieczornym modelowaniu anteny w końcu udało się ją ustawić i do wieczora miałem ją już położoną 5-el. Yagi na wysokości 9 m nad ziemią.
Po zbudowaniu anteny starałem się pomóc innym, więc nie miałem czasu jej testować.
Tego samego dnia, z którego pochodzimy Sreczka otrzymali wiadomość, że możemy go wykorzystać do nadawania biuro latarnika.
Zdecydowaliśmy o tym następnego dnia będziemy budować na latarni morskiej trójbander EKO, który został nam pożyczony przez firmę DDAmtek, A deltalup NA 40 m i 80 m.
Startował na tym stanowisku Wasek pod marką 9A/OK5DX, pozostali rywalizowali pod swoimi markami w poszczególnych zespołach, np single op – pojedynczy zespół, z wyjątkiem mnie.
Ponieważ Vašek miał iść do 15 m i dalej 10 m warunki nie były świetne, zdecydowałem, że pojadę 15 m. Od nas pożyczyliśmy sprzęt dla tego zespołu Małża, OK1TN.
Przed właściwym wyścigiem skorzystałem z dobrych warunków i przeprowadziłem kilka testów. Najpierw są 100 W, a następnie z 5 W. NA 5 W do mnie 28 MHz udało się nawiązać połączenie HC8N, a później nawet w PILE-UPe także z A45WD. Bardzo mnie to ucieszyło i powiedziałem sobie, że antena działa dobrze.
Przygotowałem wieczór dziennik i wszystko co potrzebne do wyścigu i poszedłem spać.
Rano o 5:00 UTC obudził mnie budzik w telefonie komórkowym, nie bardzo chciało mi się wstawać. Poszedłem do radia i najpierw je przestroiłem 10 m, gdzie nie było śladu żadnej stacji, więc przełączyłem się na 15 m. Ledwo słyszałem stację DL3TD, co stanowiło wyzwanie. Próbowałem dodzwonić się do niej jakieś pięć razy, ale bezskutecznie, więc nasłuchiwałem dalej, ale nie dzwoniłem po nic więcej – zawsze były to tylko stacje z Europy.
O 05:43 UTC w końcu nawiązałem pierwsze połączenie z DL3TD. W ślad za nimi poszły dwie kolejne stacje europejskie. Po około godzinie dowiedziałem się, że rotator pokazuje inną pozycję niż antena - o 45°. Zdałem sobie z tego sprawę dopiero przy pierwszych Japończykach. Szybko skalibrowałem rotator i wreszcie usłyszałem, że zespół jest pełny. Oglądałem otwarcie 10 m, ale do znaczącego otwarcia nie doszło.
O godzinie 10:18 UTC nawiązałem pierwsze połączenie z 10 m – UY7PBY, Następnie UN4L, XX9TRR A RN3QX. Przeszukałem zespół, ale nic nie znalazłem, więc wróciłem do 15 m i zaczął nawiązywać inne połączenia. Po około 45 minutach wróciłem do 10 m, zebrał, co mógł, i wrócił do tego 15 m. Czasami próbowałem dodzwonić się do 10 m, ale bezskutecznie.
Ponieważ warunki nie pozwoliły na otwarcie 10 m do Japonii, Skupiłem się na Ameryce Północnej, ale tutaj też nie wyszło. Zebrałem połączenia z Ameryki Południowej i wreszcie otworzyła się na mnie Ameryka Północna 15 m. Ostatnie połączenie wykonałem o 21:11 UTC z L71F. Zakończyłem ten dzień 328 połączeń i poszedł spać.
Następnego dnia ponownie nastawiłem budzik na 5:00 UTC, tym razem bez problemu wstałem wcześnie i szybko dotarłem do radia. Już o 5:12 nawiązałem pierwsze połączenie tego dnia. Oglądałem otwarcie 10 m – o godzinie 6:04 UTC połączenie z T99W, ale pasmo pozostało zamknięte do 8:05 UTC, kiedy nawiązałem połączenie z VK2WPX. Warunki otworzyły się dla Japonii, więc mogłem też zadzwonić 10 m.
Wytrzymałem do 10:45 UTC, a potem wróciłem do 15 m. Sprawdziłem ponownie po około 45 minutach 10 m, ale on właśnie zbierał połączenia z Afryki i Ameryki Południowej, Ameryki Północnej do dziś nie słyszałem. NA 15 m Ameryka Północna została otwarta wcześniej, więc mogłem zadzwonić. Ostatnie połączenie do 10 m Poprowadziłem o godzinie 18:08 UTC D4B.
Po zamknięciu Ameryki Północnej 15 m Wykonałem wiele połączeń do Europy - wiele stacji, które już słyszałem, teraz dzwoniło do mnie samodzielnie. Zajęło to około godziny. Ostatnie połączenie tego dnia wykonałem o 19:52 UTC z LU1FS. Dostroiłem pasmo i dzwoniłem przez kolejną godzinę, ale nie zarejestrowałem żadnej nowej stacji. Po godzinie niepowodzeń uznałem, że wyścig dla mnie definitywnie się skończył.
Ogólnie rzecz biorąc, zrobiłem to 640 połączeń – 131 NA 10 m A 509 NA 15 m.
Po śniadaniu szybko udaliśmy się za Vaškiem i Jardą do latarni morskiej i tam szybko wszystko spakowaliśmy. Potem wróciliśmy i wspólnie spakowaliśmy wszystko u nas w Sali. Udało nam się szybko wszystko spakować i żadna antena nie uległa uszkodzeniu. Kiedy już wszystko załadowaliśmy do samochodu, poszliśmy odświeżyć się pływając.
We wtorek musieliśmy wstać bardzo wcześnie, bo o 6:00 prom odpływał na kontynent, a do portu zostało jeszcze 30 km. Przy wyjeździe okazało się, że w jednym aucie był słaby akumulator. Kosztowało nas to sporo nerwów, gdyż samochodu nie można było ani odpalić, ani pchać. W końcu wszystko się udało i złapaliśmy prom. W drodze powrotnej zrobiliśmy jeszcze kilka zdjęć na promie. Udało mi się nawet dostać na mostek i ster. Po zejściu na ląd kontynuowaliśmy powrót do domu tą samą drogą, którą przyjechaliśmy do Chorwacji. W Holicach rozpakowaliśmy się, uporządkowaliśmy rzeczy i pobiegliśmy do domu.
|
|
|
Na koniec chciałbym podziękować OK1VEY World za doskonałe prowadzenie całego wydarzenia i pracę interpretacyjną. Jardowi OK1DUO za wysokiej jakości przygotowanie techniczne i organizację wydarzenia. Vaškowi OK1VD za pomoc i cierpliwość przy budowie anten. Lence OK1TUO do prowadzenia kuchni. Srečekowi 9A3EO i Marijánowi 9A6PAC za pośrednictwo w transmisji z latarni morskiej. Rodzinie Gorana Jagicia za zezwolenie na budowę na ich ziemi. Dziękujemy za udostępnienie zdjęć OK1DXF, OK1DUA i OK1HRA.
Dziękuję wszystkim za linki i nie mogę się doczekać zobaczenia Was na innych wyścigach, takich jak OL5T lub OK1TNM