Prosty odbiornik bez własnego źródła

Jest to konstrukcja opisana przed laty przez inż. Viliam Petrík, OK3WAO (OM3WAO). Zredagowałem dostępny materiał i dzisiaj go Wam przedstawiam. To nie rewolucyjny wynalazek, ani perpetuum mobile – to kryształ ze wzmacniaczem jednotranzystorowym. Ciekawy jest sposób pozyskiwania energii dla wzmacniacza: z powietrza. Tak, z powietrza. Wykorzystywana jest wychwycona energia elektromagnetyczna silnej stacji w paśmie fal średnich.

Sygnał z nadajnika, który chcemy odebrać odbieramy z anteny A1 do obwodu C2L1, który dostrajamy do częstotliwości nadajnika. Po wykryciu sygnał jest przykładany do bazy tranzystora. Jego punkt pracy należy wyznaczyć za pomocą trymerów (R2 i R3) tak, aby odbiór był jak najmocniejszy – wzmocnienie tranzystora przy danym napięciu zasilania było największe. Słuchawki o wysokiej rezystancji są podłączone do obwodu kolektora.

Sygnał indukowany na antenie A2 służy do zasilania odbiornika. Sygnał ten wyznaczamy wybierając go z pasma SV za pomocą układu C7C8L2. Napięcie jest prostowane przez diodę D2 i filtrowane przez kondensator C6. Jeśli chcemy uniknąć drugiej anteny lub w miejscu odbioru nie ma wystarczająco mocnej stacji, możemy zasilić odbiornik z tkzv. akumulator uziemiający. Bateria o tych wymiarach da nam około 0,7 V i 1 mA, zatem do zasilania odbiornika wykorzystamy od dwóch do trzech akumulatorów połączonych szeregowo. Pręt miedziany i żelazny musi mieć średnicę co najmniej 7 mm.

Wspomniany artykuł jest raczej inspiracją, w jaki sposób można wykorzystać inne źródło energii elektrycznej. Co ciekawe, nie wykorzystuje ona źródeł naturalnych (woda, wiatr, światło słoneczne) ani elektrochemicznych (baterie, akumulatory). Kto wie, jak w przyszłości będzie dystrybuowana energia elektryczna?

Lista części