Pierwsze wrażenia z nowych przepisów eksploatacyjnych w Czechach - zaczerpnięte z Czech

W 2005 roku osiągnęliśmy kulminację rozwoju, co zwiastowało istotne zmiany w ustawodawstwie zarówno na świecie, jak i w Europie. Jednym z bardzo silnych impulsów była Światowa Konferencja Radiokomunikacyjna WRC 2003, która zdecydowała, że ​​sprawdziany wiedzy z telegrafii przestają być obowiązującym w skali światowej warunkiem wejścia radioamatorów na pasma KV i powierzyła ocenę przydatności takiego sprawdzianu krajowym administracjom telekomunikacyjnym. Niemcy natychmiast na to zareagowały, zezwalając ponad 30 000 operatorów na pasma KV bez testu telegraficznego. I wkrótce zareagowała Europejska Konferencja Usług Pocztowych i Telekomunikacyjnych (CEPT), która połączyła dwie pierwotne klasy międzynarodowych zezwoleń CEPT (klasa A z egzaminem, klasa B bez egzaminu z telegrafii) w jedną klasę, dla której znajomość telegrafii nie jest wymagana. Obydwa fakty zdeterminowały rozwój w wielu krajach europejskich, który stopniowo staje się normą, choć niewiążącą: zniesienie egzaminów telegraficznych i znaczne ograniczenie liczby klas operatorskich.

Należy podkreślić, że tendencje te są w pewnym stopniu efektem wysiłków międzynarodowej organizacji radioamatorskiej IARUwładze jednak wdrożyły je w życie w takim tempie, że nigdy nie odpowiedziałyby na sugestie samych radioamatorów. Jest oczywiste, że głównym powodem są wysiłki na rzecz uproszczenia procedur administracyjnych i ograniczenia wydatków państwa. Nie jest to nic nowego: podobnie wysiłki oszczędnościowe dotknęły radioamatorów w USA w latach 70. wraz z nadejściem administracji Reagana i ostatecznie nie przyniosły zła, ale raczej to, czego pozazdroszczymy amerykańskim radioamatorom: system egzaminów na licencję zbudowany na pracy egzaminatorów-ochotników.

W Europie jednak zwykle doprowadzamy sprawy do dziwniejszego końca, co pokazuje obecne wysiłki administracji brytyjskiej zmierzające do przeniesienia autoryzacji stacji amatorskich na reżim odpowiadający naszym ogólnym koncesjom, czyli możliwości nadawania bez egzaminów, w oparciu o prosty wniosek o rejestrację. Nawet radioamator, który ma najbardziej otwarte ramiona w stosunku do nowicjuszy, nie może tego sobie życzyć. Wysiłki urzędników europejskich mające na celu oszczędzanie pracy i wydatków państwa (aby pozostawić więcej na wynagrodzenia urzędników) zaczynają zatem przybierać kierunek, którego można się obawiać.

W szczególności w Czechach tendencje te zbiegły się w czasie z finalizacją standardu kończącego proces harmonizacji ustawodawstwa telekomunikacyjnego Republiki Czeskiej z prawodawstwem UE, czyli ustawy o łączności elektronicznej. Przygotowanie rozporządzeń wykonawczych do ustawy dotyczącej radioamatorów pokazało, że nawet nasi urzędnicy w swoich wysiłkach na rzecz liberalizacji, harmonizacji i ujednolicenia znacznie wyprzedzili impulsy płynące z szeregów samych radioamatorów. Klub Czeskiego Radia, jako organizacja zrzeszająca wszystkich radioamatorów, nie zajął zdecydowanego stanowiska w sprawie rozwoju, wiedząc, że wśród członków są zwolennicy i przeciwnicy zmian w dość zrównoważonych proporcjach. Jednak opierał się także na tym, że jeśli konieczne jest otwarcie drzwi wejściowych do świata krótkofalarstwa dla nowych uczestników, a to oznacza odejście od sztywnego nalegania na egzamin z telegrafii, to należy także chronić pasma CW przed próbami tych, którzy telegrafii nie znają.

Przygotowany w tym duchu projekt nowych przepisów tak zbulwersował część skrajnie konserwatywnych członków, że na zjeździe w 2004 roku próbowali nawet przejąć kierownictwo ČRK. Jednak ta pierwotna propozycja ČRK została przezwyciężona przez rozwój ostatnich miesięcy. Wymogi władz dotyczące jak najgłębszej harmonizacji naszych przepisów z europejskimi zostały ostatecznie zaakceptowane przez ČRK. Tym bardziej, że w sytuacji, gdy wiele ważnych krajów europejskich, w tym nasi najbliżsi sąsiedzi, rezygnują ze zróżnicowanych wymagań dotyczących egzaminów radioamatorskich, wysiłki zmierzające do znalezienia konserwatywnego rozwiązania „przynajmniej w naszym kraju” nie przyniosłyby zupełnie niczego, a skończylibyśmy w sytuacji nie do przyjęcia, w której dostęp do pasm amatorskich byłby w naszym kraju trudniejszy niż w innych porównywalnych krajach.

Tym samym zakończył się jeden etap tworzenia legislacji dla radioamatorów i od 1 maja 2005 roku wchodzi w życie szereg nowych przepisów, z których najbardziej interesuje nas ustawa nr 127/2005 Dz. o komunikacji elektronicznej, rozporządzenie nr. 155/2005 Zb. w sprawie tworzenia znaków wywoławczych, numerów i kodów identyfikacyjnych, ich stosowania oraz rodzajów służb radiokomunikacyjnych, dla których są one wymagane, dekret nr 10 z 2013 r. 156/2005 Zb. w sprawie warunków technicznych i eksploatacyjnych służby amatorskiej radiokomunikacji oraz zarządzenie nr. 157/2005 Zb. w sprawie szczegółów wniosku o przystąpienie do egzaminu potwierdzającego kompetencje zawodowe w zakresie obsługi nadawczych urządzeń radiowych, zakresu wiedzy wymaganej dla poszczególnych rodzajów kompetencji zawodowych, sposobu przeprowadzania egzaminów, rodzajów świadectw kompetencji zawodowych i okresu ich ważności.

Ustawa o łączności elektronicznej nr 127/2005 Dz. to bardzo długi i skomplikowany przepis, który porusza niezwykle obszerne zagadnienie telekomunikacji, a radioamatorzy są bezpośrednio dotknięci tylko w kilku miejscach. Zalecamy w szczególności zapoznanie się z następującymi przepisami: §§ 17–19 – indywidualne uprawnienia do korzystania z częstotliwości radiowych, § 26 – kompetencje zawodowe, § 89 – tajemnica komunikacji, § 100 – ochrona komunikacji elektronicznej, § 113 – państwowa kontrola komunikacji elektronicznej, §§ 118–119 – wykroczenia administracyjne, § 120 – wykroczenia, § 122 – związek z zarządzeniem administracyjnym, § 123 – środki zaradcze.

Ważność zezwolenia można obecnie ponownie przedłużyć (tak jak przed okresem obowiązywania ustawy nr 151/2000 Dz.U.), zwykle na okres, na który zostało ono wydane.

Dekret nr. Rozporządzenie nr 156/2005 Dz.U. wprowadza następujące zmiany:

• Całkowicie zmienia się struktura klas: dotychczasowe klasy A, B, C i D zostały połączone w jedną klasę A – HAREC (zgodnie z interpretacją Ministerstwa Republiki Czeskiej z dnia 29.4.2005), której posiadacze mogą pracować z mocą 750 W na wszystkich pasmach dozwolonych w naszym kraju (chyba, że ​​tabele w załączniku do rozporządzenia podają inną moc dla niektórych segmentów częstotliwości).

• Nowa klasa N – NOVICE o dopuszczalnej mocy 10 W i z dostępem do odcinków pasm KV 160, 80, 15 i 10 m oraz do UKF pasma od 2 m powyżej. Używa znaków wywoławczych z przedrostkiem OK9 i trzyliterowym przyrostkiem.

• 

  Klasa A jest zharmonizowana zgodnie z HAREC i dlatego obowiązuje w Europie i innych krajach, klasa N nie jest jeszcze zharmonizowana. Jednakże CEPT przygotowuje również zasady harmonizacji dla tego typu zajęć, więc wspomniany handicap prawdopodobnie z czasem spadnie.

• Potrzeba wyższych wyników w zawodach i na EME działanie: Operatorzy klasy A mogą pracować z mocą 1500 W w trybie intravillan i 3000 W w trybie ekstravillan.

• Dopuszczalne osiągi faktycznie spadły: w poprzednich przepisach granice wydajności zostały określone jako obowiązujące, w nowym rozporządzeniu są one rozumiane jako najwyższe.

• Prowadzenie dziennika stacji jest obowiązkowe tylko dla stacji klubowych.

• Podawanie danych „przenośnych” lub „mobilnych” nie jest obowiązkowe, tylko w zawodach; wyjątek dotyczący operacji wysyłkowej (prawdopodobnie przez pomyłkę) odpadł.

• Rodzaje pracy na poszczególnych odcinkach pasm ustalane są wiążąco zgodnie z zaleceniami IARU.

• Osoba nieposiadająca licencji operatora może nadawać wyłącznie ze stacji klubowej, pod nadzorem i wyłącznie w klasie N.

• Po raz pierwszy w naszym kraju przepisy uznają (a co za tym idzie uznają) pracę stacji nieobsługiwanych, czyli konwerterów, beaconów i węzłów pakietowych, oraz ograniczają ich moc do 50 W.

• Zezwolenia wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność przez okres w nich wskazany i są traktowane jako indywidualne zezwolenie na korzystanie z częstotliwości radiowych w rozumieniu ustawy nr 2007/2013, z dnia 2010-12-07. 127/2005 Zb. operatorzy klasy A zgodnie z dekretem nr. 156/2005 Zb. (wg interpretacji MI CR z dnia 29.4.2005).

• W celu oceny przestrzegania ograniczeń mocy sumuje się moce kilku urządzeń nadawczych, które nadają tę samą modulację na tej samej częstotliwości. W § 4 ust. 5 dekretu zasada ta ogranicza się jedynie do normalnego funkcjonowania, jednak według wciąż nieoficjalnych informacji doszło do literówki (poprawne sformułowanie powinno brzmieć: „Wykonania wymienione w ust. 2 i 4…”), która zostanie poprawiona standardową procedurą poprawiania błędu pisarskiego w Zbiorze Ustaw.

Dekret nr. Rozporządzenie nr 157/2005 Dz.U., dotyczące kwalifikacji, jest wspólne dla wszystkich służb radiokomunikacyjnych:

• Uznaje jedynie licencje operatora A – HAREC i N – NOVICE (licencja N nie ma jeszcze ważności międzynarodowej).

• Nie ma określonego minimalnego wieku ani minimalnego wykształcenia osoby ubiegającej się o licencję operatora, dlatego po raz pierwszy nie ma określonego minimalnego wieku koncesjonariusza.

• Licencja ma ważność bezterminową na pracę amatorską.

• Choć egzamin z telegrafii nie jest już częścią egzaminów, zdający może do niego przystąpić na własną prośbę (praktyczne znaczenie dla tych, którzy chcieliby, aby egzaminy uzyskane w Republice Czeskiej były uznawane w innych krajach wymagających znajomości telegrafii).

• Treść egzaminów musi odpowiednio odpowiadać zaleceniom IARU Reg.I.

• ČTÚ jest ostatecznie zobowiązane do opublikowania tekstu testów egzaminacyjnych.

• Opłaty administracyjne pozostają bez zmian: wydanie licencji operatora kosztuje 400 CZK, wydanie licencji kosztuje 500 CZK, a opłata za przedłużenie ważności koncesji wynosi 200 CZK.

W 2000 roku w artykule „Małý Cech sa dočkal” pisaliśmy, że poziom komunikacji pomiędzy ČRK i ČTÚ jest słaby. W ciągu pięciu lat ČRK udało się znacząco poprawić tę sytuację. Mamy możliwość konsultacji z wysokimi rangą przedstawicielami CTU, podobne kontakty zbudowaliśmy także w nowym Ministerstwie Informatyki. Nie oznacza to oczywiście, że każda nasza prośba zostanie automatycznie spełniona, ale możemy dyskutować, wyjaśniać i otrzymywać wyjaśnienia.

Pomimo postępu, pomimo tego, że potrafimy wskazać w regulaminach miejsca, które są sukcesem naszych propozycji, trzeba przyznać, że jakość przyjętych w tym roku przepisów, jeśli oceniamy jakość standardu prawnego (a nie to, co konkretnie daje lub odbiera), jest najniższa od 1989 roku. Powodem nie jest niechęć czy niekompetencja urzędników, ale sama istota radioamatorów jako działalności telekomunikacyjnej i niezliczonej rzeszy partnerów, których radioamatorzy jako jedni z wielu uczestników telekomunikacji zajęcia jakie mają.

Mówiąc najprościej: nie da się już regulować całej telekomunikacji jednym prawem. Państwo, różne media, różni komercyjni dostawcy usług telekomunikacyjnych, oświata, nauka, transport, energetyka, wojsko, policja czy służby specjalne mają odmienne interesy i zadania. Każdy z tych obwodów reprezentuje skomplikowaną plątaninę relacji i potrzeb, a ustawa o komunikacji elektronicznej pokazuje, że umieszczenie wszystkich „pod jednym dachem” jest możliwe tylko kosztem ogromnego bólu głowy.

Lobbing na rzecz określonych interesów jest nierozerwalnie związany z procesem legislacyjnym w społeczeństwie demokratycznym. Lobbowali także radioamatorzy: w ZoEK-u znajdziemy kilka miejsc, w których pojawia się zdanie typu „nie jest to wymagane w przypadku operatorów amatorskiej radiokomunikacji” – takie są skutki lobbowania ČRK i innych radioamatorów. Lobbowali jednak nie tylko radioamatorzy.

Z przesadą można stwierdzić, że przygotowując tak obszerny materiał, na którym swoje oczekiwania dziesiątki i setki ekspertów łączą, za każdym urzędnikiem stoją dziesiątki i setki lobbystów, a w takich okolicznościach nie da się stworzyć prawa jakościowego. Pamiętamy, ile pracy włożyli parlamentarzyści i senatorowie, aby dostosować propozycję ZoEK do potrzeb naziemnej telewizji cyfrowej. Zbyt szeroki zakres, zbyt duży lobbing i zbyt duży pośpiech na zakończenie prac legislacyjnych spowodowały, że przepisy były nieprzejrzyste i wewnętrznie niespójne, a także zawierały wiele błędów.

Jeszcze w latach dziewięćdziesiątych myśl o odrębnej ustawie o służbie amatorskiej wydawała się zbędnym luksusem. Doświadczenia ostatniej kampanii na rzecz przygotowania przepisów telekomunikacyjnych pokazują jednak, że jest to cel, do którego warto dążyć. Dobrym przykładem jest podstępność, która z nieznanych powodów została zapisana w projekcie § 100 ZoEK – projektu przepisu mówiącego, że jeśli źródłem zakłóceń jest stacja amatorska, to zostanie ona dotknięta bez obiektywnego zbadania sprawy, o czym prawo inaczej pamięta w przypadku zakłóceń z innego źródła. W tak obszernym materiale tę kwestię można było łatwo przeoczyć.

Na szczęście dzięki połączeniu sił radioamatorów i ich kontaktów politycznych zażegnano niebezpieczeństwo, jednakże taka sama sytuacja może się w każdej chwili powtórzyć w przyszłości, na przykład w związku ze zmianami w prawie. Odrębne uregulowanie kwestii radioamatorstwa z pewnością ułatwiłoby monitorowanie takich systemów. Czeski klub radiowy powinien jak najszybciej zacząć zabiegać o tę zmianę.

© OK1XU, 2005