John Bardeen, Walter Houser Brattain, William Shockley – trzy nazwiska, które stanowią koncepcję w historii elektroniki. Dzień przed Bożym Narodzeniem, 23 grudnia 1948 roku, publikują swoje odkrycie – tranzystor końcówkowy, za który w 1956 roku otrzymali Nagrodę Nobla z fizyki.
Tuż po zakończeniu II wojny światowej kierownictwo Bell Laboratories w USA utworzyło zespół naukowy, którego zadaniem było zbadanie zachowania elektronów w substancjach stałych i możliwości ich zastosowania w elektrotechnice.
Už v 19.storočí rada vedcov zaoberajúcich sa kryštalografiou objavila dva spôsoby ako meniť elektrickú vodivosť polovodičov zmenou teploty (termistor) a osvetlenia (warystor). Od 1904 roku zaczęto stosować detektor kryształowy (kryształ), który był wykonany z kryształu wykonanego z naturalnej galeny, którego końcówka była dotykana posrebrzanym drutem.
Naukowcy próbowali stworzyć element półprzewodnikowy odpowiadający triodzie. Do badań wybrali german i krzem. Od 1931 r. obowiązuje tzw. teoria pasmowa, która umożliwiła wyjaśnienie właściwości elektrycznych półprzewodników w oparciu o pasma energetyczne.
Brattain eksperymentując i badając potencjał powierzchniowy germanu w sąsiedztwie styku końcówki, przez którą przepływał prąd elektryczny, za pomocą sondy punktowej stwierdził, że w bliskiej odległości od obu końcówek następuje ich wzajemne oddziaływanie. Wraz z Bardeenem w dalszych eksperymentach odkryli, że wzajemne oddziaływanie styków końcówek umożliwia realizację efektu wzmocnienia. Pierwszy tranzystor końcowy składał się z płytki germanowej, na którą wciśnięto dwa druty wolframowe i brąz fosforowy.
Shockley poszedł inną drogą. Elektrody – kolektor i emiter – umieścił naprzeciwko siebie po przeciwnych stronach cienkiej germanowej płytki. Udoskonalił swój pomysł do postaci trzech warstw półprzewodników o różnym typie przewodnictwa na jednym krysztale. W ten sposób odkrył tranzystor płaski.