Počas svojej rádioamatérskej činnosti som už vyskúšal množstvo antén na KV. Niektoré som postavil podľa ich návodu, iné som staval skôr podľa možností môjho QTH. Zaujímavé vlastnosti mala predposledná verzia. Dipól 2 × 19,6 m s ramenami tvorenými vždy dvoma fosforbronzovými drôtmi vo vertikálnej vzdialenosti 1 m od seba, na vzdialenom konci navzájom izolovanými, invertovaný z 15 m na 8 m, sa správal veľmi prívetivo.
S prispôsobovacím členom FRITZEL 1 : 1 neprekročil na žiadnom pásme PSV 2, takže nebolo potrebné používať žiaden transmatch. Po predchádzajúcom ležatom Delta Loope, ktorý sa bez prispôsobenia nezaobišiel, to bola celkom pohoda.
Al diseñar y construir esta antena, utilicé todo lo que pude encontrar sobre antenas en Internet. Partí de la suposición teórica de un dipolo de banda ancha con un espesor de conductor de 1 m, que se expandirá aún más si los extremos de dicho maxiconductor (formado por dos alambres modestos) no están conectados eléctricamente. El dipolo se comportó sorprendentemente como esperaba. Resonó aceptablemente en todas las frecuencias utilizadas. En 3,5 y 10,1 MHz se midió un PSV de 1,2 y en 1,8 y 21 MHz un PSV de 2. Las demás frecuencias estaban dentro de este intervalo.
Desgraciadamente, un día a principios de este verano, llegaron los servicios técnicos y un extremo de la antena, sujeta a un poste de alumbrado público, se encontró en el suelo sin previo aviso. Según una explicación un tanto curiosa, fue por iniciativa de la oficina municipal, que encargó la pintura de los pilares, y la empresa se negó a garantizar la pintura alrededor de las distintas señales de los pilares. Sorprendentemente, a decenas de señales de tráfico y paneles de orientación locales no les importó.
Este experimento que duró aproximadamente un año demostró que aún hoy es posible experimentar con éxito con antenas dipolo. Sólo requiere un poco más de tierra y paciencia.
OK1FTJ
